Studio Magnolia

Etalage in Winterswijk … ja, gewoon in 2011. Heerlijk om soms van die vormgeving tegen te komen die nog steeds een jaren 50 sfeer ademt. Dan wordt ik me er weer bewust van hoeveel er toch in de vormgeving is veranderd in best korte tijd.

De winkel wordt gerund door een allervriendelijkste meneer die de jongste niet meer is. Het interieur van de winkel is nog helemaal in oorspronkelijke staat. Als hij met pensioen gaat is de kans groot dat er ‘een-13-in-een-dozijn-keten’ de winkel gaat exploiteren.  Nu dus nog genieten van deze unieke winkel en haar etalage. Als je er in de buurt bent kun je even gaan kijken in de Misterstraat.

Ik ben klompen fan. Mensen die mij kennen, horen altijd al aan het geluid van mijn klompen dat ik het ben die aan kom lopen.

Winterklompen                    Zomerklompjes                                 Tuinklompen

In mijn oude tuinklompen zit een groot gat in de zool, dus op zoek naar een nieuwe set. Ik wilde ze heel graag ongelakt en dat bleek nog niet zo gemakkelijk. Maar het is gelukt!

Bij de klompenboer is duidelijk geworden waarom ik bij de Welkoop, Boerenbond en tuincentra geen blank houten klompen kan kopen. Retailers willen de onbewerkte klompen niet verkopen omdat ze verkleuren en omdat er door het passen en terugzetten vlekken op komen. En dat koopt de consument niet. Vandaar dus dat je in de winkels alleen hoogglans gelakte klompen aantreft.

Form follows function. En dat levert bij klompen een prachtig product op! Mijn nieuwe klompen zijn damesklompen, Trip klompen is de officiële benaming. Aan de bovenkant is het hout dieper uitgesneden zodat de bovenkant niet op de wreef drukt. Wat lelijke bobbels op je voet kan veroorzaken en dat willen vrouwen natuurlijk niet.

Om te voorkomen dat je voet uit de klomp slipt bij elke stap, wordt er een leertje op getimmerd. Heel mooi met 2 kopspijkertjes.  De plek & de lengte van het leertje is maatwerk, dus wordt er door de klompenmaker ter plekke op getimmerd. En doordat ze niet gelakt zijn zie je de mooie tekening van het hout. Ze zijn prachtig! Maar oordeel vooral ook zelf…

Draagklompen worden nog steeds in eigen land gemaakt. Omdat Wilgenhout waar ze van gemaakt worden, niet verkrijgbaar is in China. En omdat de Chinezen niet in staat zijn om in het stuk hout een mooi voetbed te maken. Ze komen niet verder dan een recht rond gat boren, meer geschikt voor afgebonden Chinese ‘klomp’voetjes.

Bij de decoratieklompen  – voor plantjes en meer van dat soort werk – en de kleine sleutelhangerklompjes is dat rechte gat geen probleem, dus die worden wel in lage lonen landen gemaakt.

Ook op zoek naar klompen – gelakt of ongelakt?

www.klompjes.com

Huh! was mijn eerste reactie. Hoe zou dat komen?

Maar ineens zag ik het weer voor me… op bezoek bij de familie van mijn Engelse middelbareschool vriendje in New Castle.

Vloerbedekking in de badkamer en de w.c. Naar mijn weten zijn de Engelsen het enige volk die dat doen! N.a.v deze blog hoor ik dat de Amerikanen dit ook schijnen te doen.

Leuk die culturele verschillen… wij komen echt niet verder dan een kleedjen in onze natte ruimte.

Deze voor ons ongebruikelijke manier van tapijt toepassen prikkelt mijn gedachten. Ik denk aan tapijt op wanden of plafonds om de akoestiek te verbeteren in hol klinkende ruimtes. Zeker met tapijt met een patroon zal dit een mooi beeld opleveren en tegelijk ook functioneel zijn.

Piepklein berichtje in de Pers wat mij nieuwgierig maakt.
Hoe ziet het kopje eruit? En het schoteltje?
En wat voor verhaal zit hier achter?

Dit zijn ze dan!

Een bijzonder elegant setje – met een voor mij niet Hollandse uitstraling.
En het blijkt een oorloos kopje te zijn.

Het verhaal

Het gaat om een servies dat tussen 1760 en 1770 gemaakt werd door de porseleinfabriek in Weesp. Het kopje dook op  in Londen op een veiling waar het Museum uit Weesp het kocht.

Toen bleek dat er sinds 1962 in Het Rijksmuseum in Amsterdam een schoteltje van het zelfde servies in de collectie zit. Het museum in Weesp mocht het schoteltje lenen van het Rijks. En nu zijn ze dus weer samen!

De natuur en zijn kleurmetamorfose

Met enige regelmaat worden ons tijdens het oogstseizoen groenten over de schutting aangereikt. Onze buren hebben een volkstuin en zij delen hun overvloed graag.
Deze zomer zat er tussen een frisse bos zomerworteltjes een cadeautje.

Een prachtig gekleurde rups in een kleurencombinatie die alleen de natuur zo kan verzinnen. Diep zwart met knaloranje en neongroene accenten. Nu ik dit schrijf realiseer ik me dat dat ook de kleuren van de wortels met hun loof zijn. Zou hij de kleur “opeten”?
Afijn ik was onder de indruk van zijn kleurenpalet en ook erg nieuwsgierig naar het verdere kleurverhaal van dit beestje.

Hij kreeg een plek op de peterselie plant in een pot (die is nu dus kaal) op het terras. Zo kon ik hem in de gaten houden en er met mijn neus bovenop zitten als hij pop zou zijn geworden. Na een paar dagen was meneer (of mevrouw) verdwenen, dat leek dus het einde van mijn kleuronderzoekje. Om een paar dagen later – gelukkig – toch weer op te duiken aan de andere kant van het terras op een doos.

Het verpoppen was al een eind op weg en de felle kleuren verdwenen. Fascinerend hoe de felle kleuren zich vertalen naar een prachtig subtiel kleurpalet van zachte groenen en blauwtinten. Hoe kan dit toch? Wat voor chemische processen vinden er plaats in dat wormige lijfje? Hoe het werkt blijft een mysterie, maar het levert een palet op wat zo kan dienen als de kleurkaart voor een interieur.

Hij zit nu op z’n doos die in de schuur staat te overwinteren. Daar is hij zijn volgende verkleuring aan het voorbereiden. Te nieuwsgierig heb ik de plaatjes van de vlinder – het gaat een Koninginnepage worden – al gegoogled. En weer gaat de chemische fabriek aan de gang en komt er een weer andere kleurenpracht te voorschijn. In het voorjaar hoop ik er – met camera – bovenop te zitten als de vlinder zich uit de pop wurmt. Natuurlijk wordt haar portret hier dan ook geplaatst!